زبان گل ها ونسا دیفن باخ فیروزه مهرزاد انتشارات آموت

زبان گل ها ونسا دیفن باخ فیروزه مهرزاد انتشارات آموت

ویکتوریا هیجده ساله شده و باید از پرورشگاه مرخص شود. «از حالا به بعد هیچ کس جز خودت، تو را سرزنش نمی کند» (صفحه ۱۶ کتاب) حالا ویکتوریا مسئولیت زندگی اش را به تمامی به عهده دارد. تنهایی و بیکاری و بی پولی مجبورش می کنند در یک پارک، شبهایش را سپری کند. بر حسب اتفاق با یک گلفروشی آشنا و در آنجا مشغول به کار می شود. او که ارتباط معنی دار با جهان گلها را از کودکی آموخته است کارش در گلفروشی رونق می گیرد و در این میان، اتفاق هایی می  افتد که او را به گذشته وصل می کند و موجب می شود با رازهایش روبرو شده و برای کشف آنها اقدام کند. راویِ اول شخص -ویکتوریا- حین روایت آنچه بعد از خروج او از خانه ی گروهی دختران برایش اتفاق افتاده است، به ده سالگی اش نقب می زند و هم زمان خواننده را با آنچه قرار است پیش آید و آنچه پیش آمده و روزگار او را متأثر کرده است درگیر می کند. چرا که قهرمان داستان، شرایط منحصر بفرد و تقریباً استثنایی ای دارد؛ دختری یتیم که پدر و مادرش را به یاد نمی آورد. تاریخ تولدش بر اساس تخمین دادگاه ثبت شده است. مردم گریز و ناسازگار است و تا ده سالگی اش هیچ خانواده ای او را به فرزندی نپذیرفته است. در واقع او تا قبل از آشنایی با الیزابت، از سوی همه ی آدم ها پس زده شده است. الیزابت، زنی مجرد است و علی رغم بی بهره بودن از تجربه ی زندگی زناشویی و مادری، ویکتوریا را عمیقاً دوست می دارد و درکش می کند. او که خود از عشق و عاطفه ی مادری سرخورده و بی بهره است موفق می شود به ویکتوریا نزدیک شده و اعتماد او را به خود جلب نماید. در صفحه ی ۱۹ کتاب، ویکتوریا خانه ی گروهی را این گونه توصیف می کند: «با وجود کارکنانش، آنجا بودن را دوست داشتم. غذا در ساعتهای مشخصی سرو می شد، من زیر دو پتو می خوابیدم و هیچ کس تظاهر به دوست داشتنم نمی کرد».