دیگر کسی صدایم نزد امیر حسین چهل تن انتشارات نگاه

دیگر کسی صدایم نزد امیر حسین چهل تن انتشارات نگاه

انگار همین دیشب بود که آقا حالش بهم خورده بود. روی پشت بام. گفت «من دارم میمیرم.» گفتم، «خدا نکند آقا.» گفت،«نه دیگر، خدا کرده است خدادار میکند. بسم بود. یک عمر زندگی کردم. هفتاد سال کم نیست. زیارت رفتم. سیاحت کردم. گردش رفتم. همه جور. دیگر بس است.» گفتم «آقا بروم همسایه‌ ها را خبر کنم.»؟ گفت «برای چه!؟ تو که هستی، چک و چانه‌ ام را ببندی». گفتم «آقا من بعد از شما تنها میمانم.» گفت «گریه نکن مشدی. عوضش خدا را داری». گفتم، «آقا من اگر بمیرم، چه کسی چک و چانه‌ ام را می‌ بندد؟» آنوقت دیگر چیزی نگفت. یعنی چیزی نداشت که بگوید. گفتم «آقا نمیخواهم نمک به‌ حرامی بکنم. من یک عمر زیر سایه شما بودم. اگر گذاشته بودید، من و بتول هم آن سال با شما بیائیم کربلا، حالا دیگر اینقدر غریب نبودیم بنا بود یک بچه سید عرب به‌ فرزندی قبول کنیم، تا دمِ مردن یکی باشد که یک قاشق آب تربت بریزد حلقمان.»