امنیت، قلمرو، جمعیت میشل فوکو باترجمه سید محمد جواد سیدی انتشارات چشمه

امنیت، قلمرو، جمعیت میشل فوکو باترجمه سید محمد جواد سیدی انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب امنیت، قلمرو، جمعیت:

امسال قصد دارم تحقیق درباره  ی موضوعی را آغاز کنم که، کم  وبیش به شکلی مبهم، آن را زیست   ـ   قدرت (bio-power) خوانده  ام.(۱) مقصودم از این عبارت شماری از پدیده  هاست که به نظر من یکسره مهم هستند، یعنی، مجموعه  ی سازوکارهایی که از طریق آن  ها ویژگی  های زیست  شناختی پایه  ای نوع آدمی به ابژه  ی یک استراتژی سیاسی بدل شد، یعنی یک استراتژی عام قدرت. به عبارت دیگر، چگونه از سده  ی هجدهم به این  سو، جوامع غربی مدرن این فاکت زیست  شناختی بنیادی را پذیرفتند که ابنای بشر از یک نوع هستند. این به صورتی کلی، همان چیزی است که زیست   ـ قدرت نام نهاده  ام. بنابراین، در آغاز، می  خواهم چند پیشنهاد مطرح کنم که باید نشانه  های گزینش   یا مقاصد من تلقی شوند، و نه اصول، قواعد یا فرضیات.
نخست، واکاوی سازوکارهای قدرت که چند سال پیش شروع کردم و حال به آن ادامه می  دهم به  هیچ  روی یک نظریه  ی عام در باب این نیست که قدرت چیست. {واکاوی مزبور} حتی بخش یا سرآغازی برای چنین نظریه  ای نیست. این واکاوی فقط مشتمل است بر پژوهش در باب این  که قدرت کجا و چگونه، بین چه کسانی، بین چه نقاطی، برحسب چه روندهایی و با چه تأثیراتی به کار بسته و اعمال می  شود. اگر بپذیریم که قدرت یک جوهر، یک سیال یا چیزی نیست که از منبعی خاص ناشی شود، پس {باید گفت} که این واکاوی نهایتاً جز سرآغازی برای یک نظریه نیست و نمی  تواند باشد؛ نه یک نظریه   درباره  ی قدرت، بلکه فقط نظریه    ای درباره  ی قدرت برحسب مجموعه  ی سازوکارها و رویه  هایی که نقش یا کارکرد و درون  مایه  ی آن  ها، حتی وقتی موفق نباشند، تضمین و تأمین قدرت است. قدرت مجموعه  ای است از روندها، و بدین معنا، و فقط بدین معنا، واکاوی سازوکار  های قدرت می  تواند به مثابه  ی سرآغاز چیزی مانند نظریه  ی قدرت فهم شود.