در ستایش اتلاف وقت آلن لایتمن باترجمه شهاب‌الدین عباسی انتشارات چشمه

در ستایش اتلاف وقت آلن لایتمن باترجمه شهاب‌الدین عباسی انتشارات چشمه

چند وقت پیش در روستایی کوچک در ناحیه  ای دورافتاده از کامبوج بودم. بسیاری از مناطق روستایی جهان، سیستم لوله کشی مدرن، اجاق های برقی، تلویزیون  های ماهواره ای و وسایل فنی دیگری از این قبیل دارند. اما این روستا این چیزها را نداشت. ساکنان روستای ترامونگ چروم در کلبه هایی تک اتاقه و بدون برق یا آب جاری زندگی می کنند. لامپ های آویزان در کلبه ها از باتری ماشین ها برق می گیرند. غذا را روی آتش در محیط باز می پزند. روستایی ها با کاشت برنج و هندوانه و خیار امرارمعاش می کنند. دین آن ها گونه ای تغییریافته از اسلام، به اسم امام سن چم، است که با اعتقاد به جان داشتن اشیا ترکیب شده است. وقتی کسی نیاز به درمان دارد روستاییان مراسمی ترتیب می دهند و در آن ارواح نیاکان، میمون ها و اسب ها را احضار می کنند. روح ها بدن روستایی هایی را که دیوانه وار می رقصند تسخیر می کنند. غیر از این مواقع، روستایی ها با آرامش تمام زندگی می کنند. با طلوع آفتاب بلند می شوند. پس از صبحانه گاوهای شان را برای چرا بیرون می برند و بعد به مزارع برنج می روند و به محصولات شان سرکشی می کنند. وقتی هوا رو به تاریکی می رود برای پخت وپزِ غذای شام هیزم جمع می کنند و به کلبه های خودشان برمی گردند.
هر صبح زن ها سوار دوچرخه های  شان می شوند؛ از یک جاده  ی خاکی ناهموار می گذرند و به فروشگاهی می  روند که ده مایل با آن  جا فاصله دارد تا کالاها و مواد غذایی ای را بخرند که خودشان نمی توانند تولید کنند. به کمک یک مترجم، از یکی از آن ها پرسیدم این سفرِ روزانه چه قدر وقت می گیرد. آن زن با تعجب به من نگاه کرد و گفت: «اصلاً به این موضوع فکر نکرده ام.»
از بی علاقگی زن به زمان شگفت زده شدم و به او غبطه خوردم. ما در جهان «توسعه یافته»، سبک زندگی عنان گسیخته  ای ساخته  ایم که نباید حتی یک دقیقه را هم در آن تلف کرد. بیست و چهار ساعت گران  بهای هر روز به واحدهای ده  دقیقه ای مؤثر تقسیم و تکه تکه می شود. در واقع بیست و چهار ساعتِ قیمتی به واحدهای ده  دقیقه ای تنزل پیدا می کند.