رولو می عدنان اکبری انتشارات دانژه

کتاب «عشق و اراده» از جمله آثار برجسته ی می است که در معرفی او به جامعه و مخاطبان عام روان شناسی اثر بسزایی داشت. این کتاب که به کتاب پرفروش سال بدل شد و جایزه ی رالف والدو امرسون را برای می به ارمغان آورد، همانطور که از نامش پیداست به دو مقوله ی اساسی «عشق» و «اراده» و پیوند میان آن ها می پردازد و به تعبیر خود می حاصل «25 سال کار فشرده ی» او به عنوان درمانگری روانکاو می باشد.

طبعا پیش از هر چیز این سوال به ذهن متبادر می شود که چرا « عشق و اراده»؟ این دو چرا باید در کنار یکدیگر مورد ملاحظه قرار گیرند؟ می در جواب این پرسش قاطعانه و صریح پاسخ می دهد که « مدت ها باور داشته ام که عشق و اراده به یکدیگر وابسته بوده و متعلق به همدیگرند. هر دو فرآیندهای ربطی وجوداند- به عبارتی هردو تلاشی برای برقراری رابطه جهت تاثیر نهادن بر دیگری، و شکل دادن و صورت بخشیدن و خلق آگاهی دیگری هستند. اما به معنایی درونی، این امر تنها زمانی میسر است که فرد، خود نیز همزمان به تاثیر پذیرفتن از دیگری گشوده باشد… اراده یا خواستن بدون عشق، دغل کاری است… و  عشق بدون اراده  نیز… به امری صرفا احساسی و آزمایشی مبدل می شود.» « رابطه ی متقابل عشق و اراده در این واقعیت ریشه دارد که هر دو به توصیف فرد در فرایند حرکت به سوی دنیا و دستیابی به آن، تمایل به تاثیرگذاری بر آدمیان یا موجودات غیرزنده و نیز خود را در معرض اثرپذیری قرار دادن می پردازند: به عبارت دیگر، قالب ریزی، شکل دهی، و برقراری ارتباط با دنیا یا نیاز به ارتباط دنیا با او»می پس از این مقدمه، روی این مسئله دست می گذارد که ظاهرا عشق و اراده که در گذشته پاسخ به معضلات زندگی بودند، اکنون و در زمانه ی ما خود به یک معضل تبدیل شده اند.