زمانی برای انقراض خاندان فخر ملکی سحر شریف نیک کتاب کوله پشتی

بابا از بدو ورود مامان به بیمارستان شكم روی پیدا كرده بود و همه ی وقتش را در سرویس بهداشتی بخش زنان و زایمان به سر میبرد.
من هم همان جا روی صندلی دم در بخش نشسته بودم و در حالیكه سرم پایین بود، همینجور با سرعت پاهایم را عقب و جلو میبردم تا اینكه یكهو صدای خانمی را از بالای سرم شنیدم.
"همراه خانم زیبا وكیل، همراه خانم وكیل! نبود؟"
از جا پریدم و با تمام قدرتی كه در حنجره داشتم فریاد زدم: منم ، دخترش هستم، چی شد؟چی توش بود؟"
پرستار كه از این همه هیجان من تعجب كرده بود، دستهایش را به نشانه ی اعتراض روی كمرش گذاشت، سرش را كج كرد و با قیافه ای طلبكار از من پرسید: اصلاً كی شما را اینجا راه داده؟ بزرگترت كجاست؟ تو چی، چی بود؟
نمیدانستم چطور توی آن شرایط به آن خانم بفهمانم كه این مسأله برای من هشت ساله چقدر مهم است و اگر مامان با همان فرمان قبلی باز دختر زاییده باشد، احتمال این می رود كه بابا دیگر از توی توالت برنگردد و با سیفون آخر خودش را هم برای همیشه غرق و نابود بكند.
به خاطر همین سینه ام را سپر كردم و دوباره پرسیدم: پسره؟ جون مادرت خانم، پسره؟
پرستار طفكی هم كه فكر میكنم تا آن موقع چنین مورد انتظار نادری را توی عمرش ندیده بود، بدون معطلی جواب داد: بله بله خانم كوچولو! پسره.