جای خالی سلوچ محمود دولت آبادی انتشارات چشمه

جای خالی سلوچ محمود دولت آبادی انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب جای خالی سلوچ:

مرگان که سر از بالین برداشت، سلوچ نبود. بچه ها هنوز در خواب بودند: عباس، ابراو، هاجر. مرگان زلف های مقراضی کنار صورتش را زیر چارقد بند کرد، از جا برخاست و پا از گودی دهنه ی در به حیاط کوچک خانه گذاشت و یک راست به سر تنور رفت. سلوچ سر تنور هم نبود. شب های گذشته را سلوچ لب تنور می خوابید. مرگان نمی دانست چرا! فقط می دید که سر تنور می خوابد. شب ها دیر، خیلی دیر به خانه می آمد، یک راست به ایوان تنور می رفت و زیر سقف شکسته ی ایوان، لب تنور، چمبر می شد. جثه ی ریزی داشت. خودش را جمع می کرد، زانوانش را توی شکمش فرومی برد، دستانش را لای ران هایش ــ دوپاره استخوان ــ جا می داد، سرش را بیخ دیوار می گذاشت و کپان کهنه ی الاغش را ــ الاغی که همین بهار پیش ملخی شده و مرده بود ــ رویش می کشید و می خوابید. شاید هم نمی خوابید. کسی چه می داند؛ شاید تا صبح کز می کرد و با خودش حرف می زد؟ چرا که این چند روزه ی آخر از حرف و گپ افتاده بود. خاموش می آمد و خاموش می رفت. صبح ها مرگان می رفت بالای سرش، سلوچ هم خاموش بیدار می شد و بی آن که به زنش نگاه کند، پیش از برخاستن بچه ها، از شکاف دیوار بیرون می رفت. مرگان فقط صدای سرفه ی همیشگی شویش را از کوچه می شنید و پس از آن سلوچ گم بود. سلوچ و سرفه اش گم بودند. پاپوش و گیوه ای هم به پا نداشت تا صدای رفتنش را مرگان بشنود. کجا می رفت؟ این را هم مرگان نتوانسته بود بفهمد. کجا می توانست برود؟ کجا گم می شد؟ پیدا نبود. کسی نمی دانست. کسی به کسی نبود. مردم به خود بودند. هر کسی دچار خود سر در گریبان خود داشت. دیده نمی شدند. هیچ کس دیده نمی شد. پنداری اهالی زمینج در لایه ای از یخ خشک پنهان بودند. تنها خشکه سرمای سمج و تمام نشدنی بود که کوچه های کج و کوله ی زمینج را پر می کرد. سلوچ ژنده، بی پاپوش و بی کلاه، کپان خر مرده اش را روی شانه ها می کشید و در این خشکه سرما، که یوز در آن بند نمی آورد، گم می شد؛ و مِرگان نمی دانست مَردش کجا می رود. اول کنجکاو بود که بداند، اما کم کم رغبتش را از دست داد. می رفت که می رفت. بگذار برود!