جا ماندیم بهناز علی‌ پور گسکری انتشارات چشمه

جا ماندیم بهناز علی‌ پور گسکری انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب جا ماندیم:

در حلقه ی دخترها، خمیده روی کاغذهای کاهی رمان لاغرممد نشسته اید. آفتاب از پشت پنجره های رنگ شده ی اتاقک، زرد و کم سو روی کپه  پتوهای خاکستری کنج دیوار می ریزد. به صدای خش وخش بلندگو سرها می چرخد سمت پنجره، و خطوط غبار معلق در هوا موج برمی دارد. دستت بی اختیار می رود به زانوی پروانه. پروانه کتاب را می بندد. چشم ها می گردد روی قفسه های فلزی دیوارکوب و ساک های دست دوز، و روی صورت های زرد و موهای کوتاه و کدر زن هایی که همه شکل هم شده اند. بعد همه ی چشم ها مکث می کنند روی دختری که تکیه داده به پتوها و با جدیت نخ سرخی را دور انگشتش می پیچد و باز می کند؛ می پیچد و باز می کند، می پیچد و باز می کند. نخ که پاره می شود، دوباره همگی برمی گردید به دالان سبز و پرالتهاب دهکده ی لاغرممد.
پروانه خواندن را از سر می گیرد. انگشتش روی نوشته ها راه می رود. «لاغرممد به علی بیچاره گفت یک آهنگ رقص بزند، علی شروع کرد به زدن و بقیه هم شروع کردند وسط اتاق چرخیدن. لاغر ممد ناگهان رقص را رها کرد و خودش را به پنجره رساند. آرام گرفتنی در کارش نبود.» خش خش بلندگو دوباره چنگ می کشد به گوش ها و تن تان؛ از کف پا تا ریشه ی موهای سرتان تیر می کشد. اسم خودت را می شنوی.
«درنا پاکزاد به دفتر بند.»
این بار مثل همیشه نیست. همه ی تنت جور عجیبی شل و وارفته است. دخترها دوره ات کرده اند. نه، هیچ چیز مثل همیشه نیست. انگار طنابی دور گردنت باشد، دردی در محل وصل سر و گردنت، نفسی که مفری پیدا نمی کند؛ هرم گرمایی که می دود توی صورتت، حس خفگی. به گوسفند نیم بسمل می مانی. یکی جوراب به پات می کند. یکی دیگر با چادر و دمپایی ایستاده بالای سرت. آن یکی که مژه ی سرگردانی توی سفیدی چشم هاش پس  و پیش می رود، ابرو بالا می اندازد و می گوید «لابد می خوان بفرستنت خونه. خوش به حالت.»
نه، آرام گرفتنی در کارت نیست. دستت بی اختیار دماغت را می فشارد و بعد چانه ات را می گیرد و بعد مشت می شود دو سمت تنت و با نظم خاصی تکرار می شود. این ها را دخترها بعدها می گویند و توی نمایش  هاشان به تو نشان می دهند. ولی بقیه اش، آن چیزی را که درونت گذشت، چه کسی می تواند به نمایش بگذارد؟