نمایشی در کهکشان گیلیان رابین اشتاین باترجمه محبوبه نجف خانی انتشارات چشمه

نمایشی در کهکشان گیلیان رابین اشتاین باترجمه محبوبه نجف خانی انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب:

دو ماه است که در این شهر هستیم و این مدت برایمان رکورد خوبی به  حساب می آید. حتی پدرمان هیدن که هنوز باورش نمی شود از زمان کودکی اش تابه حال، دنیا چه قدر تغییر کرده، هم فکر می کند مطمئن ترین راه این است که مدتی به این جابه جایی ادامه دهیم.

ما زیاد بیرون نمی رویم و با مردم ارتباط برقرار نمی کنیم و حتی به ندرت با یکدیگر حرف می زنیم. باید اتفاقی را که برایمان افتاده، فراموش کنیم. اما به نظرم اگر بنا باشد درباره ی این ماجرا با یکدیگر حرف نزنیم، دل مان نمی خواهد در مورد هیچ چیز دیگری باهم صحبت کنیم. برای همین، در سکوت زندگی می کنیم. ما یعنی، من ـ جوئلا ـ که وانمود می کنم اسمم سو است، برادرم پیتر که حالا به او جان می گوییم و خواهرم لیان که سالی صدایش می کنیم.

درحال حاضر، از آن گروه فقط ما سه نفر این جاییم و نمی دانیم بر سر بقیه چه آمده است. پدرم فکر می کند شاید آن ها از کشور بیرون رفته باشند. اما می گوید به هرحال خطرناک است دنبال شان بگردیم.

ولی من از تنها راهی که به فکرم می رسد، برای پیدا کردن شان تلاش می کنم. بیش تر شب ها دیروقت، وقتی همه در خواب اند، با دستگاه کنترل از راه دور تلویزیون، تمام کانال های تلویزیونی جهان را جست وجو می کنم. گاهی بین آن همه تبلیغ  صابون و مسابقه و اخبار جنگ های منطقه ای، گزارش کوتاهی درباره ی اردوگاه پناهندگان پخش می شود و من به امید دیدن ماریام یا فنجا چشمانم را خسته می کنم. یا اگر خبری درباره ی بچه های ولگرد خیابانی در امریکای جنوبی باشد، به امید دیدن ادواردو و یا حتی لیوارد به صفحه ی تلویزیون خیره می شوم.

ما تلویزیون های زیادی را تماشا کرده ایم. در تمام خانه ها و مهمان سراهایی که زندگی کرده ایم، تلویزیون همیشه تنها چیز ثابت بوده است. دیشب، من و لیان مسابقات ژیمناستیک ژاپن و کره را تماشا می کردیم و به  نظرم آلیمان را دیدم.