موسیقی برای آفتاب پرست ها ترومن کاپوتی با ترجمه بهرنگ رجبی انتشارات چشمه

موسیقی برای آفتاب پرست ها ترومن کاپوتی با ترجمه بهرنگ رجبی انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب موسیقی برای آفتاب پرست ها:

بلند و باریک است، احتمالا هفتاد؛ موسفید، خوش لباس، نه سیاه نه سفید، طلایی کم رنگی شبیه به رنگ رام. از اشراف جزیره ی کارائیب است که در فورت  دو فرنس زندگی می کند اما آپارتمانی هم پاریس دارد. نشسته ایم توی بالکن خانه اش، خانه ای درندشت و خوش ساخت که از ریختش برمی آید انگار از چوب تراشیده شده باشد: من را یاد خانه هایی قدیمی توی نیوارلئان می اندازد. داریم یخ چای نعنایی می خوریم که کمکی طعم افسنطین دارد.
سه تا آفتاب پرست سبز در طول بالکن با همدیگر مسابقه گذاشته اند؛ یکی شان دم پای مادام توقفی می کند و زبان دوشاخه اش را بیرون می آورد و تکان تکانی می دهد. مادام درمی آید که «آفتاب پرست! چه موجودات استثنایی ای. با این رنگ عوض کردن شون؛ قرمز. زرد. لیمویی. صورتی. بنفش. می دونستین حسابی کُشته مرده ی موسیقی ان؟» با چشم های سیاه زیبایش نگاهم می کند. «حرفمو باور نمی کنین؟»
در طول بعدازظهر برایم کلی چیزهای عجیب وغریب تعریف کرد. چه طور شب ها صدای گوشخراش بیدهای شب پره باغ را پر می کند. این که راننده اش، شخصی موقر که من را با مرسدسی یشمی به خانه ی او رسانده بود، زنش را مسموم کرده بوده و بعدش از زندان جزیره ی شیطان فرانسوی ها فرار کرده. و از دهکده ای بالای کوه های شمالی برایم گفته بود که ساکنانش کلا زال اند؛ «آدم های چشم صورتی ریزه میزه ای که عین گچ سفیدن. آدم هرازگاه چندتاشونو تو خیابون های فورت  دو فرنس می بینه.»
«چرا، معلومه که باور می کنم.»