مهمانی تلخ سیامک گلشیری انتشارات چشمه

مهمانی تلخ سیامک گلشیری انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب مهمانی تلخ:

با انگشت جلو را نشان داد. خواستم راه بیفتم که دیدم دنده عقب گرفت و به سرعت آمد طرفم. جلوام که رسید، زد روى ترمز، طورى که لاستیک ها چند سانتى روى آسفالت کشیده شدند. سرم را خم کردم و کنار شیشه ى نیمه پایین گفتم: «پارک‏وى.»
با انگشت شست، صندلى عقب را نشان داد. وقتى در را باز کردم، زنى که عقب نشسته بود، رفت کنار شیشه. سوار شدم. راننده زد توى دنده. گفت: «حالا تا نیایش بریم.»
«من پیاده مى‏شم.»
خواستم دستگیره را بکشم که گفت: «بشین، آقاجون. بالاخره یه کاریش مى‏کنیم.»
برگشته بود. گفتم: «نمی خوام وسط راه تاکسی عوض کنم.»
پایش را گذاشت روی گاز و ماشین از جایش کنده شد. شاید هنوز بیست متر نرفته بود که گفت: «خیلى زود جوش مى‏آرى، آقا.»
«جوش نمى‏آرم. گفتم که، نمی خوام تاکسی عوض کنم.»
«اصلاً اون جا که شما وایساده بودى، تا صبح هم کسى سوارت نمى‏کرد.»
از توى آینه نگاهى به من انداخت. بعد سرش را چرخاند طرف مردى که صندلی جلو نشسته بود. گفت: «شما دیدینش، آقا؟»
مرد بى‏آن که نگاهش کند، گفت: «من اصلاً حواسم به خیابون نبود.»
زن گفت: «من دست‏شونو دیدم.»
«آره، منم همون یه دستو دیدم که از لاى درخت ها اومده بود بیرون. معلوم مى‏شه شما هم مثل من حواس‏تون خیلی جَمعه.»
گفتم: «مى‏خواستین بیام وایسم وسط اتوبان؟»
«دیگه آخه شما هم خیلى رفته بودى کنار. تا آدم مى‏اومد بفهمه چى به چیه، پنجاه متر رفته بود جلو.»
مردى که جلو نشسته بود، گفت: «اتفاقاً ایشون کار درستى کردن. تو این شهر تا بخوای جوون الکی خوش هست. مى‏زنن به آدم و درمى‏رن. بعدش هم هیچى به هیچى. جنازه‏ت افتاده وسط اتوبان.»
زن گفت: «آره، واقعا.»
کیفش را که گذاشته بود روى زانویش، باز کرد و دستمالى بیرون آورد. گفت: «اگه تا پارک‏وى مى‏رین، من هم مى‏آم.»
راننده از توى آینه نگاهش کرد. «تا تجریش هم بخواین می رم. می خوام برم اون جا بنزین بزنم.»
«من همون پارک‏وى پیاده مى‏شم.»
دوباره توى آینه نگاهش کرد. گفت: «رو چشمم، خانم.»