مجوس جان فاولز با ترجمه پیمان خاکسار انتشارات چشمه

مجوس جان فاولز با ترجمه پیمان خاکسار انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب مجوس جان فاولز:

من متولد سال ۱۹۲۷ هستم؛ تنها فرزند والدینی از طبقه ی متوسط، هر دو انگلیسی، که آن ها هم در سایه ی مسخره و دراز ملکه ویکتوریای کوتوله ولی هیولاوش به دنیا آمده بودند و آن قدر در تاریخ سر بلند نکرده بودند که بتوانند از این سایه خلاصی یابند. مرا فرستادند به مدرسه ی دولتی، دو سال وقتم را با خدمت سربازی تلف کردم، رفتم آکسفورد و آن جا کم کم متوجه شدم آن آدمی نیستم که دوست داشتم باشم.
مدت ها پیش کشف کرده بودم که والدین و نیاکان لازم را ندارم. پدرم نه به دلیل استعداد شغلی، فقط به این خاطر که در زمان درست، سن مناسبی داشت به درجه ی سرهنگی رسیده بود و مادرم نمونه ی همسر یک سرتیپ آینده بود. به این معنا که هرگز با او وارد بحث نمی شد و همیشه جوری رفتار می کرد که انگار پدرم در اتاق کناری حضور داشت و حرف هایش را می شنید، حتی اگر هزاران کیلومتر با خانه فاصله داشت. زمان جنگ پدرم را خیلی کم می دیدم و در غیبت های طولانی اش تصویری کم و بیش معصومانه از او می ساختم که معمولا ــ جناس بدی است ولی مناسب ــ در همان چهل و هشت ساعت اول شروع مرخصی اش آن را درهم می کوبید. مثل تمام مردانی که از شغل شان رضایت ندارند راجع به چیزهای سطحی و پیش پاافتاده سخت گیری می کرد و به جای خرد، زرادخانه ای از واژه های کلیدی مثل مقررات و سنت و مسئولیت در آستین داشت. اگر جرئت می کردم با او بحث کنم، که اغلب نمی کردم، با یکی از این لغات نمادین توی سرم می زد، مطمئنم در شرایط مشابه با زیردستانش هم همین کار را می کرد. اگر کسی خفه نمی شد اعصابش به هم می ریخت. بدخلقی اش مثل یک سگِ ولگردِ هار همیشه دم دستش بود.