قول شرف ماریون دین باوئر باترجمه پروین علی پور انتشارات چشمه

قول شرف ماریون دین باوئر باترجمه پروین علی پور انتشارات چشمه

قسمتی از کتاب:

جوئل گفت: «چی؟! از پرتگاه های استارود راک بالا بریم؟ حتماً داری شوخی می کنی!» و از تصور صعود از پرتگاه های شیب دارِ رودخانه ی پارک ملی، مهره های پشتش تیر کشیدند. حیرت زده به تونی نگاه کرد و ادامه داد: «پارسال یه نفر که داشت از اون جا بالا می رفت، کشته شد! یادت نیست؟»

تونی شانه اش را بالا انداخت. روی دوچرخه ی قراضه اش پرید و درحالی که چرخ جلو آن را بلند کرده،  روی چرخ عقبش به آرامی سواری می خورد، گفت: «از کجا معلومه که اون پسره واقعا موقع بالا رفتن از پرتگاه کشته شده باشه؟ ممکنه از قله افتاده باشه... یا حتی خودش پایین پریده باشه.»

جوئل روی دوچرخه اش خم شد و همچنان که در خیال،  گردوخاک سپر آن را پاک می کرد، گفت: «خب، اگه تو می خوای تا پارک رکاب بزنی و بعد هم از اون پرتگاه های خطرناک بالا بری،  بفرما! بنده نیستم! این کار  احمقانه است.» و سعی کرد خیلی جدی باشد. شاید برای یک بار هم که شده، می توانست دوستش را از یکی از افکار بیهوده اش منصرف کند.

تونی گفت: «جوئل بیتس! جناب عالی اگه می ترسی ، مجبور نیستی بیای.»

جوئل زبانش را روی لب های خشک شده اش کشید و گفت: «کی می ترسه؟ من؟ من فقط ترجیح می دم که برم شنا کنم؛ همین! امروز خیلی گرمه. حتی می تونیم جایی نریم و روی خونه ی درختی مون کار کنیم. پدرم یه عالم چوب برامون تهیه کرده.»

تونی گفت: «بعداً! وقتی برگشتیم، می تونیم سراغ خونه ی درختی بریم. در ضمن، امروز هیچ دلم نمی خواد شنا کنم!»