غرامت مضاعف جیمز ام. کین با ترجمه بهرنگ رجبی انتشارات چشمه

غرامت مضاعف جیمز ام. کین با ترجمه بهرنگ رجبی انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب غرامت مضاعف:

با ماشین رفتم گلندل تا سه تا راننده ی کامیون تازه به بیمه نامه ی یه شرکت آبجوسازی اضافه کنم که مورد تمدیدیه ی هالیوودلند یادم اومد. گفتم اون جا هم برم. این جوری شد که پا گذاشتم تو اون «خونه ی مرگ»، درباره ش تو روزنامه ها خونده ین. وقتی من دیدمش اصلا شبیه «خونه ی مرگ» نبود. صرفا یه خونه  به سبک اسپانیایی بود، شبیه باقی شون تو کالیفرنیا، دیوارهای سفید، سقفِ سفالی قرمز، یه طرفش حیاط. کج وکوله ساخته بودنش. پارکینگ زیر خونه بود، طبقه ی اول روش بود، بقیه ی خونه رو هم هر جا تونسته بودن پخش وپلا کرده بودن. تا در ورودی باید چندتایی پله بالا می رفتی، برا همین هم ماشینو پارک کردم و رفتم بالا. یه خدمتکاری سرشو آورد بیرون.
«آقای نردلینگر هستن؟»
«نمی دونم آقا. کی می خواد ببیندشون؟»
«آقای هاف.»
«اون وقت کارشون چیه؟»
«شخصیه.»
تو رفتن بخش سخت شغل منه؛ آدم بابت کاری که برا خاطرش اومده خبر نمی ده مگه کاره واقعا بیرزه. «می بخشید آقا، ولی اجازه نمی دن کسیو راه بدم تو مگه این که بگه چی می خواد.»
این یکی از اون موردهایی بود که آدم توش گیر می کنه. اگه یه کم دیگه در مورد «شخصی» بودن کارم می گفتم ماجرا حالت رمزوراز پیدا می کرد و این بد بود. اگه کاری که واقعا داشتم رو می گفتم خودمو تو موقعیتی می ذاشتم که هر مأمور بیمه ای ازش وحشت داره، این که زنه بره و برگرده بگه «نمی شه داخل شین.» اگه می گفتم منتظر می مونم خودمو به چشم شون کوچیک کرده بودم، و همچین کاری هم تا حالا هیچ وقت به فروختن هیچ بیمه ای کمک نکرده. برا آب  کردن قضیه آدم باید بره تو. همین که بری تو دیگه مجبورن به حرف هات گوش کنن؛ قدر کاربلدی یه مأمور بیمه رو هم تقریبا از این که چه قدر سریع می رسه به مبل خونوادگی یه خونه، می شه تخمین زد؛ کلاهش یه ورش، کاغذهاش اون یکی  ورش