شرورترین دختر مدرسه 1 انید بلایتون باترجمه آبتین گلکار انتشارات چشمه

شرورترین دختر مدرسه 1 انید بلایتون باترجمه آبتین گلکار انتشارات چشمه

«تو باید به مدرسه بروی، الیزابت!» خانم آلن این را گفت و ادامه داد: «فکر می کنم معلم سرخانه ات درست می گوید. تو لوس و شرور شده ای. با این که من و پدرت تصمیم گرفته بودیم که هنگام مسافرت مان تو را پیش خانم اسکات بگذاریم، اما حالا فکر می کنم که باید به مدرسه بروی.»

الیزابت با ترس به مادرش خیره شد. چی؟ خانه را ترک کند؟ اسب و سگش را هم؟ پیش بچه هایی برود که از آن ها نفرت دارد؟ نه، هرگز نخواهد رفت!

الیزابت گفت: «خانم اسکات را اذیت نمی کنم.»

«این را گفته ای. خانم اسکات هم می گوید که دیگر نمی تواند تو را تحمل کند. الیزابت، درست است که دیشب در رخت خواب او هزارپا گذاشته ای؟»

الیزابت خنده اش گرفت: «بله، خانم اسکات خیلی از هزارپا وحشت دارد. مسخره نیست که کسی از هزارپا بترسد؟»

خانم آلن خیلی جدی جواب داد: «از این که آن را در رخت خواب کسی بگذارند مسخره تر نیست. تو خیلی لوس شده ای و فکر می کنی که می توانی هر کاری دلت می خواهد انجام دهی! تو تنها بچه ی ما هستی و من و پدرت خیلی تو را دوست داریم، آن قدر که فکر می کنم بیش ازحد به خواسته هایت تن داده ایم و تو را آزاد گذاشته ایم.»

الیزابت درحالی که موهایش را عقب می زد گفت: «مامان، اگر مرا به مدرسه بفرستی، آن قدر بچه ی بدی خواهم شد که دوباره مرا به خانه بفرستند.»

الیزابت دختر زیبایی بود، با چشمان آبیِ خندان و موهای فرفری قهوه ای پُررنگ. در تمام زندگیِ خود هر کاری که دلش می خواست انجام داده بود. شش معلم سرخانه آمدند و رفتند، ولی هیچ کدام نتوانستند او را حرف گوش کن و خوش رفتار بار بیاورند. همه ی آن ها می گفتند: «تو می توانی یک دخترکوچولوی خوب باشی، ولی فقط به فکر این هستی که به جلد شیطان فُروروی و از این بابت خوشحال و مغرور باشی.»

و حالا وقتی الیزابت گفت که آن قدر در مدرسه شرارت خواهد کرد که او را به خانه بفرستند، مادرش با ناامیدی به او خیره شد. او عاشق الیزابت بود و می خواست که همیشه او را خوشحال ببیند، اما اگر او یاد نمی گرفت که مثل بقیه ی بچه ها باشد، چگونه می توانست در آینده خوشبخت باشد؟

«الیزابت، تو زیاد تنها مانده ای. تو باید در کنار بچه های دیگر بازی کنی و درس بخوانی.»

الیزابت با حالت قهر جواب داد: «من بچه های دیگر را دوست ندارم.»

این موضوع کاملاً حقیقت داشت. او اصلاً پسر و دخترهای هم سن خود را دوست نداشت. آن ها از رفتارهای خشن و شیطنت های او یکه می خوردند و هنگامی که می گفتند در شیطنت های او شرکت نمی کنند، به آن ها می خندید و آن ها را بچه کوچولو می خواند. بعد آن ها می گفتند که درباره ی او چه نظری دارند و الیزابت از این قسمت خوشش نمی آمد.

به همین علت بود که فکر رفتن به مدرسه ی شبانه روزی و زندگی در کنار پسرها و دخترهای دیگر او را تا این حد ترسانده بود.

التماس کرد: «خواهش می کنم مرا به مدرسه نفرستید. من واقعاً بچه ی خوبی خواهم شد.»