روزنامه فروش وینس واتر باترجمه پروین علی پور انتشارات چشمه

روزنامه فروش وینس واتر باترجمه پروین علی پور انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب:

دارم حرف هایم را تَق تَق ماشین می کنم و برای این کارم دلیل موجهی دارم. من نمی توانم حرف بزنم.

در واقع بدون لکنت نمی توانم.

از آن گذشته به مام(۲) قول داده ام هیچ وقت به زبان نیاورم چه بلایی سرِ چاقوی دسته زردم آمده است. مام شاید بگوید ماشین کردن حقه بازی است ولی من حتماً باید حرف هایم را روی کاغذ ببینم تا مطمئن شوم همه چیز درست همان طور که یادم می آید اتفاق افتاده است. من به حرف های نوشته شده روی کاغذ خیلی بیشتر از حرف های شفاهی اعتماد دارم.

حرف زدنِ مضحکم شباهت چندانی به حرف  زدن خرس های چاق توی کارتون ها ندارد چون من فقط موقع گفتن بعضی از صداها زبانم می گیرد و کلمه سخت از دهانم بیرون می آید. گاهی پس از کمی تلاش کردن سرانجام موفق می شوم. ولی گاهی صورتم سرخ می شود. از نفس می افتم و سرم گیج می رود. این جور وقت ها کاری از دستم برنمی آید جز آن که به فکر کلمه ی مناسب دیگری بیفتم یا همچنان به تلاش بی نتیجه ام ادامه بدهم.

خانمی که پدر و مادرم استخدام کرده اند تا درست حرف  زدن را بهم آموزش بدهد کلکی یادم داده که خودش اسمش را «بازدمِ آرام» گذاشته است. یعنی باید پیش از گیر کردن در یک کلمه به آرامی نفسم را بیرون بدهم. بنابراین هر وقت احساس می کنم دارم به دردسر می افتم آهسته نفسم را بیرون می دهم و همزمان صدایی شبیه سوتِ مار درمی آورم!
سه ـ سه ـ سه ـ سه.

خُب آدم وقتی یازده سالش است بهتر است مار صدایش کنند تا عقب مانده!

روزهایی که توی مدرسه در گفتنِ کلّی کلمه گیر می کنم به خانه که می رسم فوری یک ورق کاغذ توی ماشین تحریر می گذارم و دست به کار می شوم. ماشین تحریر را کسی مدت ها پیش از دفتر پدرم به خانه مان آورده و فراموش کرده است آن را برگردانَد. حالا دارم با همان ماشین تحریر حرف  هایم را می نویسم. من کلمه هایی را که در طول روز بیشتر دردسرساز بوده اند جدا می کنم. دست هایم جای حرف ها را می دانند و دیگر مجبور نیستم برای تلفظ هر کلمه دست به دامن کلک های مختلف بشوم!

از صدای برخورد کلیدهای ماشین تحریر به نوار سیاه خوشم می آید چون همیشه یک جور است. درحالی که من هرگز نمی دانم چه جور صدایی دارد از دهانم درمی آید. تازه اگر شانس بیاورم و صدایی دربیاید!

حتماً تا حالا متوجه شده اید که با ویرگول میانه ی خوبی ندارم و موقع ماشین کردن تا بتوانم قیدش را می زنم. معلم انشایم می گفت هر ویرگول یعنی یک مکثِ کوتاه. ولی من چه بخواهم چه نخواهم موقع حرف زدن یک بند مکث می کنم! آن  هم چه مکث های جانانه ای! راستش ترجیح می دهم یک میلیون (واو) ماشین کنم اما یک ویرگول کوچک نه!

از بس توی اتاقم نشسته و ماشین کرده ام تمام حرف های سفید روی کلیدها دارند محو می شوند. ولی کلید ویرگول همان طور نو مانده است و گمانم همین طور هم بماند.