دست از این مسخره بازی بردار اوستا مویان باترجمه بابک تبرایی انتشارات چشمه

دست از این مسخره بازی بردار اوستا مویان باترجمه بابک تبرایی انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب:

هر کس دلایل خودش را برای نویسنده  شدن دارد و من هم مستثنا نیستم. ولی این که چه شد به جای بدل شدن به همینگوی یا فاکنری دیگر این طور نویسنده ای شدم که هستم، به اعتقادم، ریشه در تجربه های کودکی ام دارد. این تجربه ها برای کار من به عنوان نویسنده موهبتی بوده اند و همین ها هم هستند که ادامه ی مسیر را کماکان برایم میسر می کنند.
حالا که به حدود چهل سال قبل نگاه می کنم، می بینم که اوایل دهه ی ۱۹۶۰ یکی از غریب ترین دوره های چین مدرن بوده: عصر تحجری بی سابقه. از یک سو، آن سال ها کشور در چنگال رکود اقتصادی و محرومیت فردی بود؛ با اندکی برای خوردن و ژنده ای برای پوشیدن، مردم جان می کندند تا مرگ را از خانه هاشان دور نگه دارند. از سوی دیگر، همین دوره زمان هیجان های شدید سیاسی هم بود؛ شهروندان گرسنه کمربندهاشان را سفت تر می بستند و حزب را در آزمون و خطاهای کمونیستی اش تعقیب می کردند. درست است که از گرسنگی داشتیم هلاک می شدیم، اما خودمان را خوش اقبال ترین مردم دنیا می دانستیم. باور کرده بودیم که دوسومِ مردمِ دنیا در سیه روزی محض زندگی می کنند و وظیفه ی مقدس ما بود که آن ها را از دریای رنجی که غرقش بودند، نجات دهیم. تازه در دهه ی ۱۹۸۰ بود که چین درهایش را به جهان بیرون باز کرد و ما سرانجام، انگار از خواب بیدار شویم، با واقعیت رودررو شدیم.