ننامیدنی ساموئل بکت با ترجمه مهدی نوید انتشارات چشمه

ننامیدنی ساموئل بکت با ترجمه مهدی نوید انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب ننامیدنی:

حالا کجا؟ حالا کی؟ حالا کی؟ بی هیچ پرسشی. من، می گویم من. بی هیچ باوری. پرسش ها، فرضیه ها، این ها را می گویم این. ادامه می دهم، پیش می روم، به این می گویم ادامه، به این می گویم پیش رفتن. می شود که یک روز، همچنان که ادامه می یابد، یک روز فقط بمانم، در کجا، به جای  رفتن، به روال قدیم، برای گذران روز و شب در جایی هر چه دورتر، دور نبود. شاید این گونه آغاز شد. فکر می کنی فقط استراحت می کنی، بهتر است وقتی کار کنی که زمانش برسد، یا بی هیچ دلیلی، و کمی بعد می بینی که قدرت نداری اصلا باز کاری کنی. مهم نیست چه طور این اتفاق افتاد. این، می گویم این، نمی دانم چه. شاید دست آخر فقط به چیزی رضایت دادم. اما هیچ کاری نکردم. انگار صحبت می کنم من، این من نیست، درباره ی من، درباره ی من نیست. این چند ملاحظه ی کلی برای آغاز کار. چه کنم، چه باید بکنم، چه می بایست بکنم، در موقعیت من، چگونه پیش بروم؟ با سرگشتگی ای ساده و محض؟ یا با تأیید و انکارهایی که به محض به زبان آوردن باطل می شوند، یا زودتر یا دیرتر؟ به طور کلی. باید ترفندهای دیگری وجود داشته باشد. وگرنه به تمامی مأیوس کننده می شد. اما به تمامی مأیوس کننده است. باید قبل از پیش تر رفتن، باز هم پیش تر رفتن، تذکر بدهم که من می گویم سرگشتگی بدون آن که بدانم معنایش چیست. آیا می توان شکاک بود به جای ناآگاه؟ نمی دانم. با بله ها و نه ها متفاوت می شود، همچنان که جلوتر می روم به سویم بازمی گردند و چه می کنم، مثل یک پرنده، روی همه شان بدون استثنا کثافت می کنم. انگار واقعیت، اگر بتوان در موقعیت من از واقعیت ها حرف زد، این بود که نه تنها باید از چیزهایی حرف بزنم که نمی توانم درباره شان حرف بزنم، بلکه، که حتا بسیار جالب توجه تر است، بلکه من، که اگر بشود حتا بسیار جالب توجه تر است، که من، فراموش کردم، مهم نیست. و در عین حال ملزمم به صحبت کردن. هرگز ساکت نمی شوم. هرگز.