مهابهارات ویلیام باک باترجمه فرنوش اولاد انتشارات چشمه

مهابهارات ویلیام باک باترجمه فرنوش اولاد انتشارات چشمه

آن  چه پیش روی ماست حماسه  ی مهابهارات است که همچون شاهنامه  ی فردوسی به  گونه  ای شاهنامه  ی هندیان به شمار می  آید و تاریخ تمدن هند و سنت  های فرهنگی این مرزوبوم پهناور را از آغاز بازگو می  کند. تفاوتش با شاهنامه در آن است که مهابهارات همراه رزم نامه  ی همتایش، رامایانا، سرچشمه  های مهم دینی، اسطوره  ای، حماسی و آیینی رایج در میان مردم هند به شمار می  روند.
مهابهارات سرگذشت ستیز سلسله  هاست، داستان نبرد دو خانواده از یک دودمان ــ کوروها و پانداواها ــ بر سر جانشینی. گرچه هر دو از یک خاندان نشئت گرفته  اند، کوروها خانواده  ای باستانی و پانداواها اشرافی نوظهور بودند.
این داستان در هنگام مراسمی روایت می  شود که جانا  مجایا پسر پاریکشیتا و نوه  ی ارجورا به کین  خواهی پدر خویش برای کشتن تاکشاکا، شاهزاده  ی ناگا، بر پا می  دارد. داستان با شاه کورو، پراتیپا، آغاز می  شود، او که در کهن  سالی فرزندی نداشت، با ملکه  اش سرزمین هاستی  ناپورا را ترک کرد و به جنگل رفت. آن  ها در جنگل صاحب پسری شدند و او را سانتانو نامیدند. سانتانو که تجلی جسمانی پادشاهی مرده به نام مهابهیشا بود، پیش از شکل  گیری در زهدان مادر به گنگا، الاهه  ی رود گنگ، دل باخت و وقتی به سن جوانی رسید با او ازدواج کرد. آن  ها صاحب پسری شدند که سانتانو او را بهیشما نام نهاد. گنگا پس از تولد بهیشما، سانتانو را ترک کرد. از سویی دیگر وقتی سانتانو کوچک بود، اوپاری چارا، شاه سرزمین چدی، برای شکار راهی جنگل شد؛ در آن  جا نطفه  اش از جسم جدا شد و طی اتفاقی سر از شکم یک ماهی درآورد و ماهی  گیر دختر او را از شکم حیوان بیرون کشید و او را ساتیاواتی نامید و چون دختر خود عزیزش داشت. ساتیاواتی بالید و زیبا شد و ویاسای شاعر، سراینده  ی مهابهارات، حاصل عشق کوتاه  مدت او با نوازنده  ای دوره  گرد به نام پاراشارا بود.