عشق روی پیاده رو مصطفی مستور انتشارات چشمه

عشق روی پیاده رو مصطفی مستور انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب عشق روی پیاده رو:

ابراهیم عزیزم، سلام.
راستش نمی دانم از کجا شروع کنم. توی این پنج ـ شش ماه از دستت کلافه شده ام. البته باید از همان اول جلوت می ایستادم تا کار به این جا نمی کشید و آبروی ده ساله ی مرا این طور بی محابا بر باد نمی دادی. خوش انصاف، دست  کم فکر من مادرمرده را می کردی؛ مشورتی، تلفنی، اجازه ای، چیزی. معتمدی می گفت آدمی عاطفی و احساساتی هستی اما فکر نمی کردم تا این حد که در عرض پنج ماه بلبشو به پا کنی. بلانسبت هر دو مان، رییسی گفته اند، مرئوسی گفته اند. حالا با رییس بازی مخالفی؟ خوب، باش؛ دست کم دوستانه از من صلاح  و  مصلحت می کردی، ضرر داشت؟ درد یکی دو تا نیست؛ آن از قضیه ی کشته شدن عفت خدایی که بلافاصله آمدی مرکز و سروصدا راه انداختی که «عرش خداوند ترک برداشته است.» خب، شرکت نفت برای رسیدن به مناطق نفت خیز می خواسته جاده بزند که در اثر انفجار صخره ی بین راه، تکه سنگی افتاده بود توی دره و البته از بخت بد روی سر عفت خدایی که برای پر کردن مشک آب پایین رفته بود. درست است که آبستن بود، اما شرکت تقبل کرده بود به عنوان جبران ضایعه، مقرری ماهیانه ای به خانواده اش پرداخت کند، اما تو شده بودی کاسه ی داغ تر از آش. انس و جن را می خواستی محاکمه کنی. همیشه به تو گفته بودم این قدر جزیی نگر نباش، چشم هایت را باز کن؛ کمی از توی لاک خودت بیا بیرون. حفاری نفت، حرکت چرخ های اقتصادی مملکت، صادرات بیش تر، آتیه ی بهتر. فرضا که در این راه سنگی بیفتد روی سر عفت نامی. البته خوب ما هم متاثر شدیم، اما این با هرج و مرج معادل نیست. تو را گذاشته بودم مسئول رسیدگی به امور روستاییان ماذنه. قرار نبود که بخشداری و فرمانداری و ژاندارمری و خانه ی بهداشت آن جا هم زیرنظر تو باشد. حدود و ثغور مسئولیت تو مشخص بود، اما شده بودی قدرت بلامنازع منطقه؛ فعال ما یشاء؛ حاکم مطلق.