سلوک محمود دولت‌آبادی انتشارات چشمه

سلوک محمود دولت‌آبادی انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب سلوک:

مردى را مى بیند که در سایه مى رود. به درستى نمى تواند او را تشخیص بدهد. بنابراین نمى تواند بداند یا بفهمد او چگونه آدمى است. فقط احساس مى کند، یا درست تر این که گفته شود یک حس گنگ و ناشناخته به او مى گوید آن مرد باید برایش آشنا باشد. اما هرچه به ذهن فشار مى آورد، نمى تواند تصویر روشنى از او براى خود بسازد، یا حتى چیزهایى از او در خاطرش بازسازى کند. پس چرا احساس مى کند که باید او را بشناسد، که او را مى شناسد، که مى شناخته است؟ وچرا ذهنش دمى از چالش باز نمى ماند؟ و این کنجکاوى... قدم تند مى کند بلکه بتواند نزدیک تر بشود مگر او را بجا بیاورد، امّا آن مرد بى آن که به خود زحمت بدهد، به نسبت آهنگ گام هاى او، قدم هایش تند مى شود و لاجرم فاصله قیس با او در همان نواخت باقى مى ماند. پس امیدى نمى تواند تصور کند براى همبر شدن با او، و این که احتمالا بتواند با آن مرد همسخن بشود، که بتواند با دقت نگاهش کند و شاید در سلام و علیکى کوتاه صدایش را بشنود. نه، هیچ امیدى برایش وجود ندارد. سهل است که از همین فاصله مى تواند دریابد که او اهل حرف و سخن هم نباید باشد. سر در گریبان خود دارد و از سایه مى رود. فضاى مه آلود و پرسایه یک شهر اروپایى، آن هم در فصل پاییز اصلا عجیب و غریب نیست.