سردسته‌ ها ماریو بارگاس یوسا با ترجمه آرش سرکوهی انتشارات چشمه

سردسته‌ ها ماریو بارگاس یوسا با ترجمه آرش سرکوهی انتشارات چشمه

قسمتی از متن کتاب سر دسته ها:

خاویر چند لحظه زودتر از جایش بلند شد و همان طور که سر پا ایستاده بود گفت: «زنگ خورد.»

هیجان انباشته چون بمبی منفجر شد. همه بلند شدیم. دهان دکتر اباسالو از حیرت باز مانده بود. صورتش سرخ شده و دست هایش را مشت کرده بود. همان لحظه ای که به خود آمد و دستش را بلند کرد تا سخنرانی اش را شروع کند زنگ خورد. با هیاهو بیرون دویدیم. از پشت سرمان صدای فریادِ آمایا را می شنیدیم که در حال دویدن صندلی ها را می انداخت.
حیاط پر بود از جیغ و فریاد. کلاس سومی ها و کلاس چهارمی ها زودتر از ما زده بودند بیرون و در حیاطِ خاکی مدرسه دایره ای بزرگ شکل داده بودند که زیر گرد و غبار پا زدن های شان تکان می خورد. همزمان با ما اولی ها و دومی ها هم بیرون آمدند و با خود خشم و خشونت بیشتری به حیاط آوردند. دایره بزرگ تر شد. خشم و برآشفتگی بچه های کلاس های بالاتر از همه بیشتر بود. حیاط کلاس پایینی ها، با دیوار کوتاه و موزاییک های آبی در جناح پشتی مدرسه بود.
«مرتیکه ی دهاتی می خواد عذاب مون بده.»
«اوضاع بدجور خرابه.»
هیچ کس حرف امتحانات آخر سال را نزد. برق چشم ها، فریادها، هیاهو و اغتشاش نشان می داد که وقتش رسیده. وقت شورش علیه مدیر. ناگهان اختیارم را از دست دادم و بین دسته ها راه افتادم.
«می خواد عذاب مون بده. نباید ساکت بمونیم.»
«باید کاری کنیم.»
دستی آهنین مرا از میان دایره کشید بیرون.
«تو نه.»
صدای خاویر بود. «تو دخالت نکن. می دونی که از مدرسه می ندازنت بیرون.»
«مهم نیست. بالاخره فرصت شده که پدرشو دربیارم. می فهمی؟ بیا سعی کنیم صف درست کنیم.»
از گوش به گوش زمزمه کردیم: «صف بکشید. بجنبید.»
صدای خشن رایگادا در هوای خفه ی قبل ازظهر پیچید: «صف بکشید!»
همه باهم فریاد زدیم: «صف بکشید!»